Cesta
0
0,00 €
EL CASO DE CLARA KOTAKE
Foto real con las amigas de Clara Kotake e a bandeira de Brasil colgada por ela mesma un ano antes
A historia de Clara Etsuko Kotake
Brasil é un extenso país, tanto que alberga por cousas do destingo, a maior comunidade xaponesa fora do Xapón. Nipo- brasileiros de sexta xeración concentrados na cidade de Sao Paulo, a cidade máis rica do Brasil.
Brasil é o país suramericano que máis peregrinos achega de toda América, debido a dúas razóns importantes: A relixión católica e Paulo Coelho que co seu libro «Diario dun mago» enganchou cos seus periplos peregrinos por centos, talvez miles dos seus paisanos.
En calquera albergue hai unha recensión dun peregrino brasileiro, unha bandeira do Brasil ou calquera outro artigo de publicidade que represente ao Brasil. Os brasileiros aman a súa terra, aman a súa bandeira e lévana alá onde van. Ordem e progresso
Brasil é un extenso país, tanto que alberga por cousas do destingo, a maior comunidade xaponesa fora do Xapón. Nipo- brasileiros de sexta xeración concentrados na cidade de Sao Paulo, a cidade máis rica do Brasil.
Brasil é o país suramericano que máis peregrinos achega de toda América, debido a dúas razóns importantes: A relixión católica e Paulo Coelho que co seu libro «Diario dun mago» enganchou cos seus periplos peregrinos por centos, talvez miles dos seus paisanos.
En calquera albergue hai unha recensión dun peregrino brasileiro, unha bandeira do Brasil ou calquera outro artigo de publicidade que represente ao Brasil. Os brasileiros aman a súa terra, aman a súa bandeira e lévana alá onde van. Ordem e progresso
Clara Kotake era unha peregrina da sexta xeración, vivía en Sao Paulo, Clara Kotake era de orixe xapones e como non, levaba a súa bandeira do Brasil. Porque Clara só falaba portugués.
O carácter brasileiro é moi aberto, alegre, salvo excepcións que tamén as coñecín, pero estas últimas quedan para outra historia. Clara era unha muller valente, decidida e amiga das súas amigas e aínda que era brasileira de pura raza, non tiña os xenes brasileiros de nais samba e menos traballar.
Aquel día de San Xóan había moita concorrencia no albergue e iso deixa pouco tempo para establecer relacións ou coñecer a alguén que trae unha historia marabillosa, con todo, Clara destacaba entre os demais, sen dubidalo para min o que destacaba nela era ver a unha xaponesa falando en portugués brasileiro-
Enseguida conectamos. Gústame involucrar aos peregrinos nos preparativos da cea, é o mellor xeito de que che conten as súas historias, un xeito de confraternizar. Para min é o mellor momento do día, uns cantos peregrinos de diferentes partes do mundo preparando a cea ao redor dunha mesa, uns cortando cebola, outros cenorias, outros pelando patacas , allos, tomates e mentres todo iso sucede, compartido viño, experiencias, risos. Son momentos inesquecibles.
A Clara víala animada, activa, participativa, con ganas de facer cousas, amigos, ganas de falar. Enseguida xa eramos un grupo organizado nunha tarefa común, preparar a cea, algo tan trivial pero que realmente une ás persoas. As mesas sempre tiveron esta función, a de unir ás persoas.
Durante toda a tarde falamos e falamos, falamos de moitas cousas, sempre me gusta saber cousas peculiares dos países, como a gastronomía, os costumes, o folclore, etc. Por ela decateime de que Sao Paulo era a cidade do mundo que congregaba o maior número de xaponeses fóra do Xapón, que Sao Paulo era unha cidade moi chuviosa pero a máis rica do país.
Nun momento dado da tarde Clara díxome.- Sergio, para o ano que vén vou volver con dúas amigas de Sao Paulo. Facer o Camiño é unha experiencia marabillosa e quero que as miñas amigas poidan sentir e vivir o que eu estou a sentir.
Na despedida Clara regaloume unha bandeira do Brasil cunha lenda escrita da súa propia man e tamén cubriu unha páxina enteira no libro de visitas do albergue.
Xa pasara un ano daquilo e un bo día dúas peregrinas brasileiras que estaban no albergue, cóntanme que ían vir cunha amiga que non puido realizar a viaxe.
Pregunteilles como se chamaba a súa amiga e respondéronme con cara compunxida que se chamaba Clara Kotake. Como di vostede? Clara Kotake? que casualidade tan grande.- Exclamei.
Clara estivo aquí o ano pasado e aseguroume que viría con dúas amigas. Pois si, e somos nós. Clara desgraciadamente faleceu, un cancro varreuna en seis meses e como xa tiñamos todo previsto para vir con ela, pois aquí estamos nos.
Inmediatamente fun ao libro de visitas e busquei aquelas palabras que deixara escrituras Clara. Atopeinas e ensínellas e ensineilles a bandeira do Brasil que aínda seguía no mesmo sitio onde ela a colocou e entre saloucos baixamos a mirada como buscando o seu recordo.
Cando vin a data na que Clara escribira aquelas palabras quedei sorprendido ao comprobar que as súas amigas chegaran o mesmo día pero un ano despois ao mesmo albergue sen elas saber que Clara estivera alí.
Indagando na rede, só puiden atopar a demanda xudicial que a súa irmá Nair Kotake presentou contra a compañía de seguros AGF por negarse a pagar como indemnización do seu seguro de vida por impoñerche de 70.000 reais ou o que é o mesmo 16.000 euros.